Ho skulle alder meir komma heim, aldri sette sine Bein tilbake der. Men romantikken e så god, i tillegg gjekk det trøll i ord, elt en sa òg elt en gjorde, òg tenkte på ved kjøkken bordet, reiste seg opp for å ta affære, nå får det briste eller bære, ho sprang fort ved huset til Per, å tenkte med seg sjøl, det som skjer det skjer.
Plutselig var alt ho kunne høre, ei stemme som hviska ho i øret.. “Død òg pine, spring for livet, død og pine, spring for livet.
Han hadde slutta heilt å tru, på at det nokon gong ville snu, ein anna veg, ein som heda e så sjuk, og sofaen e så god og mjuk
Så satt han der i sitt fengsel, kjende på sorg og lengsel, Grue ting, det luter, nå er det rett før han stuper, ein ny idé vart tendt, kanskje sku en bli mere utadvendt, men plutselig banker det på dynna, han høyre ei stemme som nynna, Død og pine, spring for livet, død og pine, spring for livet.
Ho gjekk så stille omkring, ho sa ingenting. Ikkje et ord.. Tålmodigheta e så skjør, ihvertfall med dårlig humør, var det nok å bli mishandla, det siste slage hadde landa, aldri meir hos han i forvaring, det var på tide med ei åpenbaring.
Ho brant garasjen ned, òg haika med ei anna til Olsen kafé, det var som om ho vakna ifrå koma, det var ei stemme som ljoma, død og pine, spring for livet, død og pine, spring for livet